Joyce Riley

“Wat een opluchting: ik kan weer meepraten”

31 jaar - Zorgkundige in een woonzorgcentrum

Bekijk hier de video over Joyce

Joyce Riley vond zichzelf veel te jong voor hoortoestellen. In februari klopte ze na lang aarzelen toch aan bij een hoorcentrum van Lapperre. “Vooral mijn kinderen hebben me over de streep getrokken: ik hoorde hen niet meer huilen ’s nachts. En mijn zoon zei me op een bepaald moment: ‘Mama, jij hoort écht wel slecht’. Toen heb ik de klik gemaakt.” Intussen is Joyce supertevreden met haar hoortoestellen. Haar zoontje ook.

“Toen ik tien jaar was, is het trommelvlies in mijn linkeroor gesprongen.”

Joyce erfde haar familienaam ‘Riley’ van haar Ierse grootvader die tijdens de Tweede Wereldoorlog in ons land terechtkwam. Hij leerde hier Joyces grootmoeder kennen en besloot te blijven. “We spreken ondertussen geen Engels meer in de familie”, lacht Joyce, die vertelt dat ze als kind heel vaak last had van zware oorontstekingen. “Toen ik tien jaar was, is het trommelvlies in mijn linkeroor gesprongen. Ik ben toen naar de hoorkliniek in Antwerpen gegaan. Er was sprake van gehoorschade, maar de arts zei dat een hoorapparaat niet nodig was en dat ik moest afwachten. Als kind heb ik nooit last gehad van het feit dat ik niet zo goed hoorde. Later wel natuurlijk. Intussen was ook het trommelvlies in mijn rechteroor gesprongen. Ook de trilhaartjes zijn kapot. Nu heb ik aan beide oren een gehoorverlies van 40 procent, wat vrij veel is.”

Waarom heb je zo lang gewacht met hoortoestellen?

“De psychologische drempel was enorm. In het woonzorgcentrum waar ik werk, zie ik dagelijks bewoners die hoortoestellen dragen. Ik trok daardoor onterecht de conclusie dat hoortoestellen enkel bedoeld zijn voor oudere mensen. Ik wou ook niet dat mijn kinderen – ik heb een dochter van zes en een zoontje van vier – plots een ‘oude’ mama zouden hebben. Bovendien had ik er geen idee van dat er zo veel verschillende types hoortoestellen bestaan, ook kleinere modellen die je bijna niet ziet. En ik dacht dat ik me prima uit de slag kon trekken zonder hoortoestellen. Pas nu krijg ik zowel van familie als van collega’s te horen dat ze vroeger alles wel tien keer moesten herhalen voordat ik het eindelijk verstond. Mijn baas dacht zelfs dat ik gewoon nooit oplette tijdens vergaderingen.” (lacht)

“Mijn hoortoestellen zijn een stukje van mezelf geworden. Ik vind het zelfs jammer dat ik er niet mee mag slapen.”

Wat deed je dan uiteindelijk toch de stap naar het hoorcentrum zetten?

“Mijn oorarts zei me dat ik eens bij Lapperre moest aankloppen en dat ze daar ook kleinere modellen van hoortoestellen hadden. Dat esthetische aspect vind ik belangrijk, zeker omdat we op het werk ons haar altijd moeten opsteken. Maar het waren mijn kinderen die me écht hebben kunnen overtuigen om het hoorcentrum binnen te stappen. Ik ben een alleenstaande mama, en het werd echt een probleem dat ik mijn kinderen soms niet hoorde huilen – zeker bij Cyril, mijn jongste. Op zekere dag zei hij me: ‘Mama, jij hoort écht wel slecht.’ Zo’n boodschap komt zwaar binnen natuurlijk. In februari heb ik dus al mijn moed bijeengeraapt en ben ik bij Lapperre binnengestapt.”

Hoe zou je de situatie vóór en na je hoortoestellen beschrijven?

“Goh, het is echt dag en nacht verschil! Ik schrok wel enorm toen ik m’n eigen stem voor het eerst in 20 jaar zó duidelijk hoorde. Ik merkte ook dat mijn radio inderdaad héél luid stond, zoals mijn kinderen me al een hele tijd probeerden duidelijk te maken. (lacht) Kortom, een hele opluchting! Ik kan eindelijk weer gewoon meepraten met de anderen. Mijn hoortoestellen zijn een stukje van mezelf geworden. Ik vind het zelfs jammer dat ik er niet mee mag slapen. Ook bij het joggen heb ik er geen last van. Ik kan alles blijven doen wat ik vroeger al deed, alleen hoor ik nu zoveel beter.”

“Tegen nieuwe klanten zeg ik altijd: probeer het gewoon”

“Joyce heeft vooral problemen met de frequenties voor spraakverstaan, vandaar dat het voor haar moeilijk is om gesprekken te volgen zonder hoortoestellen. Het is inderdaad niet leuk om op zo’n jonge leeftijd al de stap naar hoortoestellen te moeten zetten, maar dat probleem zit gewoonlijk tussen de oren – figuurlijk dan. Ook bij Joyce merkte ik dat ze enorm positief was ingesteld zodra ze de stap naar ons hoorcentrum had gezet. Ze wou écht een oplossing en ik ben heel blij dat ik haar intussen heb kunnen helpen.”

“Aan nieuwe klanten die vol twijfels zitten, zeg ik altijd: kom informeren en probeer het gewoon eens met hoortoestellen. Als het niks wordt, is er altijd nog een weg terug, maar je bent dan toch een ervaring rijker. Van mij mag iemand gerust de conclusie trekken dat hoortoestellen (nog) geen echte meerwaarde vormen, maar dan hebben ze het op z’n minst aan den lijve ondervonden. En net als Joyce kan je verschillende types hoortoestellen uitproberen. Zij heeft uiteindelijk gekozen voor toestellen op maat.

Franciska Danneels, de audicien van Joyce

Deel dit artikel